KAPLAN PEPE’NİN BALONU

Çok eskiden, ağaçları göğe uzanan, deresi şırıl şırıl akan, kimsenin kimseye dargın olmadığı uçsuz bucaksız bir orman varmış. Bu ormandaki hayvanların en önemli işi oyun oynamakmış. Tavşanlar saklambaç, filler yakar top, kuşlar sek sek, timsahlar da kaydırak oynarlarmış. Güneş, sarı kahkahalarla onlara güler, ay ve yıldızlarsa oyun oynayan hayvanlara çok özenirlermiş.

Günler böyle geçip giderken bu ormana, piknik yapmak için insanlar gelmiş. Hep birlikte yemişler içmişler. Çocuklar ellerinde balonlarla oynamışlar. Atlamışlar zıplamışlar. Kaplan Pepe insanları görünce çok korkmuş. Saklandığı yerden, çocukların balonlarla nasıl oynadıklarını izlemiş. Onlar güldükçe o da gülmüş. Çocuklar zıpladıkça Pepe de zıplamış. Balonlar çok hoşuna gitmiş.
– Keşke benim de bir balonum olsa! demiş kendi kendisine.

Çocuklardan biri balonunu kaybetmiş. Her yeri aramışlar ama balonu bulamamışlar. Fakat Pepe, balonun nereye gittiğini görmüş. Kırmızı balon, çınar ağacının dalında duruyormuş. “Bu kırmızı balon benim olmalı!” demiş içinden.
Akşamüstü insanlar piknik yerinden uzaklaşmışlar. Bunu fırsat bilen Pepe, hemen çınar ağacındaki kırmızı balonu almış. Çevresindeki hayvanlara gösteriler yapmaya başlamış. Elleri, ayakları ve başıyla balona vuruyor, balon havalandıkça hayvanlar gülüyorlarmış. Ormandaki hayvanlar bu ilginç oyuncağı çok sevmişler. Bir gün hep birlikte oynarken annesi, Pepe’yi yemek yemesi için çağırmış. Balonunu zürafaya emanet eden Pepe;

– Yemekten sonra oyuna devam ederiz, demiş.

Zürafa çok sevinmiş. Başıyla balona vurup oynamaya başlamış. Balon o kadar çok havalanıyormuş ki... Bir ara gökyüzündeki bulutlara değecek gibi olmuş. İşte tam o sırada balonun ağzındaki ipin düğümü çözülmüş. Havası kaçan balon yine çınar ağacının dalına takılıp kalmış. Tabi zürafa bu duruma çok üzülmüş. “Pepe balonunu bana emanet etti ama ben onu patlattım. Şimdi Pepe’nin yüzüne nasıl bakarım? Ona yeni bir balon da alamam. Hay Allah, ben ne yapacağım şimdi?” diye başlamış derin derin düşünmeye.

Etrafına bakınmış. Pikniğe gelen insanları aramaya koyulmuş. Oraya koşmuş buraya koşmuş ama ne gelen varmış ne giden.

– Eyvah, ben Pepe’ye şimdi ne diyeceğim? diyerek ormanın yolunu tutmuş.
Bir dere kenarına oturmuş.

– Kırmızı bir balon bulmadan geri dönemem. En iyisi bir süre burada kalayım, demiş kendi kendisine.

Yemeğini yiyen Pepe gelip arkadaşlarına zürafayı sormuş.
– Zürafayı gördünüz mü? Balonum ondaydı, demiş.
Demiş ama ortalıkta ne zürafa ne de balon varmış.
Filler susuyormuş. Onun sustuğunu gören Pepe endişelenmiş.
– Yoksa balonuma bir şey mi oldu? diye sormuş.
Tilki üzgün bir şekilde;

– Balonun patladı Pepe, demiş. İşte şu ağacın üstünde.
Pepe hemen çınar ağacına tırmanmış. Havası kaçmış olan balonu almış ve aşağıya inmiş. Balonu, arkadaşlarının şaşkın bakışları arasında yeniden şişirmiş. Ağzını da sıkıca bağlamış.

– Bakın, balonum patlamamış. Sadece düğümü çözülmüş ve havası kaçmış.
Arkadaşları;

– Zürafa, balonu patlattığını sanarak ne kadar üzüldü bir bilsen, demişler.
Pepe bunu duyunca;
– Sevgili dostum boşuna üzülmüş, demiş.

Başta Pepe olmak üzere bütün hayvanlar başlamışlar zürafayı aramaya. Sağa bakmışlar sola bakmışlar fakat zürafayı bulamamışlar. En sonunda onu bir dere kenarında ağlarken bulmuşlar. Pepe hemen sektire sektire getirdiği balonu göstermiş. Kırmızı balonu gören zürafa gözlerine inanamamış. Patlattığını sandığı kırmızı balon, Pepe’nin elindeymiş.
Pepe gülümseyerek;

– Dostum bak, balonumu patlatmamışsın. Sadece havası kaçmış. Onu çınar ağacında bulduk. Haydi artık aramıza dön! demiş.

Zürafa bu duruma çok sevinmiş.

– Yaşasın, kırmızı balon patlamamış! demiş.

Onun bu sözleri üzerine ormandaki bütün hayvanlar kahkahalarla gülmüşler. Pepe ve arkadaşları sevinç içinde balonla oynamaya başlamışlar.

* * *

Zürafanın anlattığı bu masalla bütün ceviz ağaçları canlanmış.