KÜÇÜK BEYAZ BULUT

Bir zamanlar, gökyüzünde dolaşan küçük beyaz bir bulut varmış.

İşi gücü oyun oynamak, değişik yerleri gezip görmekmiş. Bazen kendi kendisine şarkılar söylermiş. Bazen de kuşlarla oyuna dalarmış. Kuşlar, küçük beyaz bulutun içine girip saklambaç oynarlar, saatlerce birbirlerini ararlarmış. Bu oyun, beyaz bulutun çok hoşuna gidermiş. Çünkü kuşlar kanat çırptıkça o gıdıklanır, kahkahalarla gülermiş.

Küçük beyaz bulutun annesi ve babası gri renkliymiş. Çünkü su damlacıklarını sırtına alan bulutların rengi hemen koyulaşırmış. Sonra da üzerlerine aldıkları suyu, toprağa yağmur şeklinde indirirlermiş. Toprak da bulutların getirdiği suyu kana kana içermiş. Susuzluğunu gideren toprak meyveler, sebzeler, otlar ve ağaçlar yetiştirirmiş.

Bir gün küçük beyaz bulut, dağların, tepelerin zirvesinde neşeyle geziniyormuş. Bu sırada, yamaçlarda yetişen gelinciklere rastlamış. Onların çok üzgün olduklarını görmüş. Küçük beyaz bulut, onlara üzüntülerinin sebebini sormuş. Çiçekler;
– İki aydır tek bir damla su içemedik. Senden başka hiçbir bulut buralara gelmedi. Bize birkaç damla su verir misin? demişler.

– Ben size su veremem! Çünkü o zaman ölür, toprağa düşerim, demiş küçük beyaz bulut.

– Ama diğer bulutlar gibi sonradan buharlaşarak tekrar gökyüzüne çıkabilirsin, diye karşılık vermiş çiçekler.

Tarladaki buğday başakları da ona yalvarmışlar.
– Ne olursun bize biraz su taşı! demişler.

Küçük beyaz bulut onlara da yardım etmemiş. Çünkü korkuyormuş. Ne yapacağına karar veremeyince annesine ve babasına danışmaya karar vermiş. Yanlarına gidip;
– Anneciğim, babacığım! Onlar için ne yapabilirim? diye sormuş küçük beyaz bulut.
Onlar da;

– Rüzgârdan rica et, seni denize götürsün. Orada yeni doğan bulutların elinden tut. Hep birlikte toprağa inersiniz. Çiçeklere ve buğday başaklarına su verirsiniz, demişler.

– Gerçekten yapabilir miyim? diye sormuş küçük bulut.

– Elbette, baksana artık büyüdün. Senin de rengin griye döndü. Yeteri kadar su damlasını sırtında taşıyabiliyorsun zaten. Korkmana gerek yok. Güneş ışınları seni topraktan alıp tekrar gökyüzüne taşıyacaktır. Çünkü güneş, bizim en iyi dostumuzdur, demiş küçük beyaz bulutun anne ve babası.
Küçük bulut, onların dediklerini yapmaya karar vermiş.

Denize vardığında gördükleri karşısında şaşkına dönmüş. Yeni doğan bir sürü bulut, durup dinlenmeden su damlalarını yükleniyorlarmış. O da yanlarına gidip;
– Beni izleyin, ben suya muhtaç çiçeklerin yerini biliyorum, demiş.

Onlara, susuz kalan çiçeklerin ve buğday başaklarının yerlerini göstermiş. Taşıdıkları suyu hep birlikte onlara içirmişler. Susuz kalan küçük dereciklere bütün sularını boşaltmışlar. Onların bu yardımları toprağı çok memnun etmiş.

Güneşin sıcak ışıkları, çok yorulan küçük beyaz bulutu kollarından tutarak gökyüzüne çıkarmış. Mavi gökyüzüne tekrar dönen yavru bulut, sevinç içinde anne ve babasına koşmuş. Bu sırada, sulanan bütün çiçekler ve buğday başakları küçük beyaz buluta teşekkür ediyorlarmış.

* * *

Masalı dinleyen hayvanlar ve bitkiler çok sevinmiş. Masal Ormanı’na yaptığı yardımdan dolayı büyük beyaz buluta teşekkür etmişler. Bu arada yamaçtaki gelincikler birden canlanıvermiş.

Akıl küpü tilkinin dediği çıkmış. Orman, ilk masaldan sonra canlanmaya başlamış. Gelinciklerin tomurcuklanan çiçekleri masaldan sonra göz göz açılıvermiş. Artık sevinçlerine diyecek yokmuş