KÜÇÜK EV

Gökdelenler yanında
Sıcacık, küçük evim.
Kardan, kıştan koruyor
Bizi sevimli devim.
Onun önünden geçer
Bir mutluluk sokağı,
Avlusunda iki çam
Sanki neşe kaynağı.

Kırmızı kiremitli küçük sarı ev, kocaman şehrin ortasında tek başına kalmıştı. Etrafında gökdelenler ve apartmanlar vardı. Kendisini yalnız ve mutsuz hissediyordu. Konuşacak kimsesi de yoktu. Oradakilerin en yaşlısıydı. Tamam küçüktü... Bahçe içinde tek katlı bir evdi ama onların hiçbiri yokken o buradaydı. Buraların bomboş bir arsa olduğu zamanları bile bilirdi. Yanındaki gökdelene bunları anlatmak, onun içinde neler olduğunu öğrenmek istiyordu. Sonunda;
– Heey, gökdelen! Beni duyuyor musun? diye bağırdı.

Ama gökdelen hiç oralı olmadı. Küçük ev, bir kere daha seslendi. Gökdelen, üzerindeki mavi camları şöyle bir şıngırdattı ve başını başka tarafa çevirdi. “Belli ki çok meşgul.” diye düşündü bizim küçük ev. Acaba içinde neler oluyordu? Bu kadar meşgul olmasının sebebi ne olabilirdi ki?

Sonra yanındaki beş katlı apartmana döndü.

– Apartman kardeş, apartman kardeş! Sizinle sohbet edebilir miyiz acaba?
Apartman da başını başka tarafa çevirdi. Küçük ev, sesi kısılana kadar bağırdı. En sonunda apartmanın kendisiyle konuşmak istemediğini anlayarak sustu.
Akşama doğru kırmızı kiremitli sarı evin sahipleri işten döndüler. Gelirken yanlarında iki tane de çam fidanı getirmişlerdi. Evin girişine bu çam fidanlarını diktiler. Çevredeki apartmanlar ve gökdelenler ise büyük bir kıskançlıkla onları seyrettiler. Çünkü onların ne bir bahçeleri ne de şu küçük evinki gibi bir ağaçları vardı. Kırmızı kiremitli küçük ev, sahiplerinin onu ne kadar çok sevdiğini bir kez daha anladı. Kendisini yalnız hissetmesinin büyük bir hata olduğuna karar verdi. Çam ağaçlarının kozalaklarını, gökdelen ve apartmanlara hediye etti. Onlar da bu hediyeler karşısında çok memnun oldular. Böylece bizim küçük evi; rüzgâra, yağmura ve güneşe karşı daha iyi korudular